Beeldend kunstenaar | Keramiek workshop | Verlang-zamen met creativiteit | Gent
Ik weet niet precies wanneer het begint bij mensen.
Dat punt waarop je nog perfect functioneert, maar ergens diep vanbinnen voelt: dit tempo klopt niet meer voor mij.
Het is zelden spectaculair.
Het is niet dat je plots instort.
Je gaat nog werken. Je zorgt. Je lacht. Je krijgt dingen gedaan.
Maar je bent moe op een manier die niet verdwijnt met een goede nacht slaap.
Je hoofd blijft draaien.
Je lichaam staat altijd een beetje “aan”.
En zelfs op rustige momenten lukt het niet helemaal om te zakken.
Veel mensen die een workshop persoonlijke groei bij mij volgen, zitten precies daar. Niet in crisis. Maar ook niet meer in rust.
En eerlijk? Ik herken dat. Omdat ik daar zelf ook heb gezeten.
Ik werkte jarenlang als kunsthistorica. Ik hield van inhoud, van analyseren, van betekenis zoeken. Dat denken ging me goed af. Misschien té goed.
Op papier klopte alles. Interessante job. Verantwoordelijkheid. Intellectuele uitdaging.
Maar ergens onderweg merkte ik dat ik vooral aan het functioneren was. Ik deed wat verwacht werd. Paste me aan. Was professioneel. Efficiënt.
En tegelijk liep ik langzaam leeg.
Geen burn-out. Geen drama.
Meer een soort stille vermoeidheid. Een bore-out, al noemde ik het toen nog niet zo.
Wat me het meest verraste, was dit: ik kon perfect uitleggen waarom ik moe was. Ik had inzicht. Ik had woorden.
Maar mijn lichaam bleef gespannen.
Wat mij uiteindelijk hielp, was niet nog meer begrijpen. Het was vertragen. Met mijn handen werken. Uit mijn hoofd zakken zonder dat het meteen “iets moest opleveren”.
Daar ontdekte ik hoe krachtig creatieve mindfulness kan zijn. Niet zweverig. Niet groots. Gewoon: iets doen waardoor je zenuwstelsel eindelijk voelt dat het veilig is om te ontspannen.
En dat is waarom mijn workshops persoonlijke groei vandaag zo zijn zoals ze zijn.
Wanneer mensen “persoonlijke ontwikkeling” horen, denken ze vaak aan ambitie. Aan doelen. Aan groeien in carrière of zelfvertrouwen.
Maar wat als persoonlijke groei soms betekent dat je stopt met jezelf voortdurend voorbij te lopen?
Ik zie zoveel mensen met een overspannen gevoel rondlopen zonder dat ze het zo noemen. Ze slapen lichter. Zijn sneller geraakt. Twijfelen meer aan zichzelf. Hebben het gevoel dat ze altijd moeten anticiperen.
Stress wordt hun nieuwe normaal.
En omdat iedereen het druk heeft, lijkt het bijna overdreven om daar iets van te maken.
Toch is dat precies het moment waarop persoonlijke groei begint.
Niet wanneer alles instort.
Maar wanneer je eerlijk durft voelen: dit kost me meer dan het me geeft.
Mensen vragen me soms: “Wat dóen jullie dan precies?”
En ik moet daar altijd een beetje om glimlachen. Omdat het moeilijk uit te leggen is zonder het te ervaren.
We werken met creatieve opdrachten, ja. Met klei, materiaal, vorm. Niet omdat het artistiek moet zijn. Maar omdat je handen vaak sneller vertragen dan je hoofd.
Je hoeft niets te kunnen.
Je hoeft niets te vertellen wat je niet wilt delen.
Je hoeft zelfs niet te weten wat je precies zoekt.
Wat ik meestal zie gebeuren, is dit: in het begin zijn mensen nog wat onrustig. Hun gedachten gaan alle kanten uit. Maar gaandeweg verandert er iets. Hun ademhaling wordt dieper. Hun schouders zakken. Er komt ruimte.
Soms komen er inzichten. Soms niet meteen.
Maar bijna altijd hoor ik achteraf: “Ik voel me lichter.”
Of: “Ik wist niet dat ik zo gespannen was.”
En dat raakt me elke keer opnieuw.
Omdat het bevestigt dat we vaak veel te lang doorgaan.
Ik geloof oprecht in zelfhulp. In boeken. In podcasts. In dingen zelf uitzoeken. Ik lees zelf ook veel.
Maar hier is wat ik geleerd heb: je kunt rationeel begrijpen dat je moet vertragen, en toch niet vertragen.
Je kunt weten dat je grenzen hebt, en ze toch blijven overschrijden.
Omdat je omgeving niet vertraagt.
Omdat je verantwoordelijkheden blijven.
Omdat je zo gewend bent om sterk te zijn.
In een workshop persoonlijke groei stap je even uit dat patroon. Je bent in een ruimte waar het normaal is om niet te presteren. Waar niemand iets van je verwacht behalve dat je aanwezig bent.
En er is ook iets aan samen zijn met anderen die hetzelfde voelen. Die herkenning haalt schaamte weg. Het maakt stress minder eenzaam.
Dat is moeilijk alleen te creëren.
Nee. En toch gaat het diep.
Een workshop persoonlijke groei is geen behandeling, maar het is ook geen vrijblijvende hobby. Het is een plek waar je bewust tijd maakt om stil te staan bij hoe het écht met je gaat.
Sommige mensen komen één keer en voelen al verschil. Anderen kiezen voor een traject, zeker wanneer ze merken dat het overspannen gevoel al langer meespeelt of wanneer ze dicht tegen een burn-out aan zitten.
Ik werk zacht, maar niet oppervlakkig. We kijken eerlijk. Maar zonder oordeel.
Het is zelden spectaculair.
Mensen veranderen niet van job de volgende dag. Ze gooien hun leven niet radicaal om.
Wat er wel verandert, is subtieler.
Ze voelen sneller wanneer iets te veel wordt.
Ze plannen rust in zonder zich daar schuldig over te voelen.
Ze reageren minder vanuit spanning.
Ze slapen dieper.
Hun leven blijft grotendeels hetzelfde. Maar ze staan er anders in.
En dat… dat is voor mij echte persoonlijke groei.
Ik functioneer nog. Is dit dan wel nodig?
Misschien niet “nodig”. Maar het kan wel helpend zijn. Je hoeft niet eerst vast te lopen om te mogen investeren in je eigen rust. Veel mensen komen net vóór het kantelpunt.
Ik ben niet creatief. Past dit dan wel bij mij?
Dat hoor ik vaak. En het antwoord is ja. Het gaat niet om talent of resultaat. Het gaat om vertragen. Om ervaren. Je hoeft niets moois te maken.
Wat als ik het spannend vind in groep?
Dat begrijp ik. Delen is altijd vrijblijvend. Je bepaalt zelf wat je uitspreekt. Vaak gebeurt er al veel zonder woorden.
Kan dit helpen bij een overspannen gevoel?
Ja. Omdat we werken op het niveau van je zenuwstelsel en niet alleen op inzicht. Het helpt spanning loslaten vóór het zich opstapelt tot uitval.
Waarom kiezen voor een workshop persoonlijke groei en niet gewoon zelf aan de slag?
Omdat het soms helpend is om uit je eigen context te stappen. Omdat begeleiding veiligheid biedt. En omdat je het niet alleen hoeft te dragen.
Misschien lees je dit en twijfel je nog. Dat is oké.
Maar als er ergens in jou een klein stemmetje zegt: “Het zou wel deugd doen om even te vertragen”… dan mag je dat serieus nemen.
Je hoeft niet eerst kapot te zijn.
Je hoeft niet eerst uit te vallen.
Je mag ook kiezen voor persoonlijke groei vanuit zorg voor jezelf.
En als je voelt dat mijn manier van werken bij je past, dan ben je welkom in een workshop persoonlijke groei.
Zacht.
Eerlijk.
Op jouw tempo.