Wanneer je hoofd vol zit, wijst je lichaam de weg naar rust
Door Meike Janssens | Atelier Gent
Er is dat gevoel alsof je nooit echt uitstaat.
Alsof je hoofd blijft draaien, zelfs wanneer je lichaam moe is. Alsof rust iets is wat je moet kunnen — maar wat steeds net buiten bereik blijft.
Veel mensen zeggen me hetzelfde: “Ik wéét wel wat me zou helpen, maar ik geraak er niet.”
En daar zit geen falen in.
Rust laat zich niet bedenken. Ze laat zich ervaren.
Wanneer je hoofd vol zit, is je lichaam vaak de meest eerlijke ingang naar vertraging. Niet via analyse, maar via aanwezigheid. Niet via uitleg, maar via doen — of beter: via zijn.
Hoe ik dit zelf ontdekte
Ik ben iemand die veel nadenkt. Altijd al geweest. Als kunsthistorica leerde ik alles te analyseren, te duiden, te verklaren. Dat denken ging me goed af. Misschien té goed.
Totdat ik merkte dat ik alles kon uitleggen — maar niets meer echt voelde.
Wat me terugbracht, was niet een nieuw inzicht of een betere methode. Het was een wandeling. Een stuk klei. Een foto die ik nam zonder te weten waarom.
Kleine, lichamelijke dingen die mijn aandacht terugbrachten naar het nu — zonder dat ik er bewust op had gefocust.
Sindsdien is dat de kern van alles wat ik doe in mijn atelier in Gent. Niet meer denken. Meer voelen. Niet harder proberen. Zachter aanwezig zijn.
Tijdens mijn opleiding slow looking — gebaseerd op de Visible Thinking methode van Harvard — leerde ik hoe aandacht werkt. Hoe je ogen zien wat je brein al heeft besloten niet te zien. Hoe vertragen je blik verandert. Hoe aanwezig zijn iets is dat je kunt oefenen — niet via wilskracht, maar via praktijk.
En vanuit mijn verdieping in positieve psychologie begrijp ik nu ook waarom het werkt: wanneer je aandacht naar iets zintuiglijks en lichamelijks gaat, heeft je prefrontale cortex — het deel dat piekert en plant — letterlijk minder capaciteit over om te blijven draaien.
Je lichaam weet de weg. Je hoofd hoeft alleen maar mee te mogen.
Mindfulness in beweging — vertragen zonder stil te vallen
Mindfulness wordt vaak voorgesteld als stilzitten en gedachten leegmaken. En voor sommige mensen werkt dat prachtig.
Maar voor wie veel denkt, diep voelt en moeilijk stilvalt — en dat zijn precies de mensen die ik het vaakst zie in mijn atelier — kan stilzitten paradoxaal werken. De stilte maakt de ruis luider. De leegte voelt bedreigend in plaats van rustgevend.
Voor hen werkt beweging als sleutel.
Door te wandelen, te kijken, te creëren met aandacht, gebeurt er iets vanzelf. Je adem zakt. Je schouders verzachten. Je hoofd hoeft even niets op te lossen. Je bent er al — zonder dat je er bewust op hoeft te focussen.
Dit noem ik mindfulness in beweging. Een manier van vertragen die past bij mensen die niet kunnen stilzitten maar wel kunnen voelen — als ze de kans krijgen.
Aanraken als anker — waarom tactiele aandacht zo krachtig is
Er is iets fundamenteels aan aanraking dat we in ons digitale leven bijna volledig zijn kwijtgeraakt.
Aanraking brengt je onmiddellijk in het nu. Niet via je gedachten. Via je huid, je spieren, je handen.
De ruwe schors van een boom. Een koude steen in je hand. De weerstand van klei onder je vingers. De textuur van papier dat je scheurt. De temperatuur van verf die je met je hand over een vel trekt.
Dat zijn geen romantische beelden. Dat is fysiologie.
Vanuit de neurowetenschap weten we dat tactiele stimulatie het parasympathisch zenuwstelsel activeert — het systeem dat je lichaam vertelt dat het veilig is om te ontspannen. Niet via een bewuste keuze. Via aanraking.
In mijn atelier in Gent werk ik bewust met materiaal dat je aanraakt — en dat jou aanraakt. Verf. Klei. Porselein. Papier. Hout. Natuurlijke elementen.
Niet om iets te maken dat af moet zijn. Maar om te landen. Om spanning los te laten. Om opnieuw contact te maken met jezelf.
Ik zie het bijna elke week. Iemand komt binnen met strakke schouders en een hoofd vol ruis. Ze zetten hun handen in klei of hun vingers in verf. En na tien minuten is er iets verschoven. Niet opgelost. Maar verschoven. Zachter.
“Mijn handen wisten wat ik nog niet wist,” zei iemand onlangs. Dat is de kern.
Stilstaan in beweging — mindful wandelen in Gent
Gent nodigt uit tot vertragen, als je haar de kans geeft.
Het Citadelpark waar licht anders valt dan je verwacht. De stille zijstraten die je kent maar nooit echt hebt gezien. Het water dat licht vangt en weer loslaat.
Tijdens mindful wandelen verschuift de aandacht. Je tempo vertraagt — niet omdat je dat beslist, maar omdat je begint te kijken. Je adem verdiept. Je blik verzacht.
Het wandelen zelf wordt geen doel maar een bedding. Een manier om weer in je lichaam te komen, zonder iets te moeten veranderen of oplossen.
Mindful wandelen vraagt één ding: bereidheid om te vertragen. Niet om ergens te geraken. Maar om hier te zijn.
Dat klinkt eenvoudig. Maar voor wie gewend is aan een hoofd dat altijd “aan” staat, is het een van de moeilijkste en mooiste dingen die er bestaat.
Kijken zonder moeten — mindful fotograferen
Er is een manier van fotograferen die niets met techniek of resultaat te maken heeft.
Geen perfect beeld. Geen compositie die klopt. Geen foto om te delen.
Alleen kijken. Trager dan je gewend bent. Naar wat jou raakt — zonder te weten waarom.
Bij mindful fotograferen gaat het niet om het eindproduct. Het gaat om de kwaliteit van aandacht die ontstaat wanneer je door een lens kijkt zonder te weten wat je zoekt.
Je ziet details die je anders voorbijloopt. Texturen. Licht dat ergens valt. Een hoek die er al jaren was maar die je nooit écht hebt gezien.
Tijdens mijn opleiding slow looking leerde ik hoe lang kijken — echt lang kijken, langer dan comfortabel voelt — je blik verandert. Na twee minuten zie je dingen die je in de eerste twintig seconden hebt gemist. Na vijf minuten verschijnen er verbanden die je niet had verwacht.
Mindful fotograferen is slow looking met een camera. Een ingang om te zien in plaats van te kijken.
Vaak zijn het net de onscherpe beelden, de fragmenten, de texturen die iets wezenlijks dragen. Niet omdat ze perfect zijn — maar omdat ze eerlijk zijn.
Voorbij de lens — wanneer aandacht verder wil stromen
Mindful fotograferen is een prachtige ingang. Maar de aandacht die daar ontstaat, wil vaak verder.
Wat als je dat gevoel vertaalt naar kleur? Wat als een textuur uit een foto een schilderbeweging wordt? Wat als een indruk vorm krijgt zonder dat je weet waar het heen gaat?
In mijn atelier nodig ik je uit om diezelfde kwaliteit van aandacht mee te nemen naar andere creatieve vormen. Intuïtief schilderen. Collage. Art journaling. Vrij spel met materiaal.
Niet om te begrijpen. Maar om te onderzoeken via maken.
Want wat je handen ontdekken, weet je hoofd vaak nog niet. En soms is dat het mooiste wat er kan gebeuren.
Creatieve mindfulness — kijken, voelen, vormen
Creatieve mindfulness brengt waarnemen, voelen en creëren samen.
Het begint bij aandacht — bij echt kijken, echt aanraken, echt aanwezig zijn. Het beweegt via het lichaam — via handen die iets doen, materiaal dat reageert, beweging die vertraagt. En het landt in iets wat moeilijk te benoemen is maar wel voelbaar is: helderheid zonder uitleg. Rust zonder inspanning. Aanwezigheid zonder agenda.
In mijn workshops in Gent werken we vanuit die driehoek — kijken, voelen, vormen. Telkens anders. Telkens vanuit dezelfde vraag: wat vertelt je lichaam je als je even stopt met denken?
Dat is ook waar slow art en zintuiglijk creëren vandaan komen — uit de overtuiging dat traag genoeg zijn zodat er iets kan verschijnen misschien wel de mooiste vaardigheid is die er bestaat.
Kleine momenten, grote verschuivingen
Je hoeft niet te wachten op een workshop om te vertragen.
Misschien begint het hier — nu, terwijl je dit leest.
Leg je hand op de tafel voor je. Voel de temperatuur. De textuur. De druk van je eigen hand. Adem langzaam in. Adem uit.
Merk op wat er verandert.
Dat is mindfulness in beweging. Niet groot. Niet spectaculair. Maar echt.
Een hand op je borst. Een textuur die je écht voelt. Een foto die je niet deelt maar bewaart. Één scrollmoment minder, één voelmoment meer.
Kleine momenten maken ruimte. En in die ruimte — precies daar — begint rust.
Voor jezelf, samen met je kind, of voor je team
Creatieve mindfulness werkt voor volwassenen die verlangen naar rust zonder zweverigheid. Maar ook voor ouders die samen met hun kind willen vertragen — in een creatieve workshop voor ouder en kind waar verbinding ontstaat via maken in plaats van via praten.
En voor kleine teams die even uit de vergadermodus willen stappen — in een creatieve teambuilding in Gent waar mensen weer mens worden in plaats van functie.
👉 Bekijk de creatieve workshops voor volwassenen in Gent — privé te boeken vanaf 2 personen, op jouw moment.
Of schrijf je in voor een maandelijkse sessie via de agenda — individueel in te schrijven, kleine vaste groep.
Wanneer creativiteit meer opent
Soms brengt een workshop iets in beweging dat meer bedding vraagt. Een gevoel. Een vraag. Een verlangen om dieper te luisteren.
Wanneer dat gebeurt, is er Creanaut — mijn praktijk voor creatieve therapie en ervaringsgerichte coaching in Gent. Niet omdat het nodig is. Maar omdat het soms klopt.
Een uitnodiging
Je lichaam weet vaak al wat je hoofd nog probeert te begrijpen.
Misschien is rust geen eindpunt. Maar een beweging terug naar jezelf.
Niet via meer denken. Via meer voelen. Niet via harder proberen. Via zachter aanwezig zijn.
Je bent welkom. Op jouw tempo. Op jouw manier.
Veelgestelde vragen over mindful wandelen en creatieve mindfulness
Wat is mindful wandelen?
Mindful wandelen is wandelen met aandacht — niet om ergens te geraken, maar om aanwezig te zijn. Je tempo vertraagt, je blik verzacht, je adem verdiept. Het is een manier van vertragen die werkt voor mensen die moeilijk stilzitten maar wel kunnen voelen als ze de kans krijgen.
Wat is mindful fotograferen?
Mindful fotograferen is kijken met aandacht — niet om het perfecte beeld te maken, maar om te zien wat je raakt. Het vertraagt je blik op een manier die vergelijkbaar is met slow looking: traag genoeg zijn zodat er details, verbanden en schoonheid verschijnen die je anders zou zijn misgelopen.
Wat is creatieve mindfulness?
Creatieve mindfulness brengt waarnemen, voelen en creëren samen. In plaats van te proberen je gedachten stil te krijgen, geef je je aandacht aan iets tastbaars — klei, verf, papier, inkt. Dat verplaatst je automatisch van denken naar voelen, zonder dat je er bewust op hoeft te focussen.
Waarom werkt beweging beter dan stilzitten voor sommige mensen?
Wanneer je zenuwstelsel overprikkeld is, kan stilzitten paradoxaal werken — de stilte maakt de ruis luider. Beweging en tactiele activiteit geven je aandacht een concrete plek om te landen. Dat activeert het parasympathisch zenuwstelsel — het systeem dat je lichaam vertelt dat het veilig is om te ontspannen.
Wat is slow looking en hoe hangt het samen met creatieve mindfulness?
Slow looking is een methode — gebaseerd op Visible Thinking van Harvard — waarbij je lang en aandachtig kijkt naar iets zonder meteen te oordelen of te labelen. Ik volgde hierin een opleiding in het museum. Slow looking traint je blik op dezelfde manier als creatieve mindfulness je handen traint: door te vertragen zie je meer, voel je meer, begrijp je meer — zonder dat je harder hoeft te denken.
Heb ik creatieve ervaring nodig?
Nee. Creatieve mindfulness vraagt geen talent of voorkennis. Het vraagt alleen de bereidheid om te vertragen en te voelen. Mensen die nooit iets creatief hebben gedaan, doen het vaak het beste — omdat ze niets hebben om af te leren.
Wat is het verband tussen mindful wandelen, fotograferen en creatieve workshops?
Ze vertrekken allemaal vanuit dezelfde kern: aandacht als ingang naar rust. Wandelen vertraagt je tempo. Fotograferen vertraagt je blik. Creatief werken vertraagt je handen. En in die vertraging — in al die kleine vormen van aanwezig zijn — vindt je zenuwstelsel de rust die het nodig heeft.
Lees ook:
Slow art workshop Gent | Zintuiglijk creëren Gent | Art journaling workshop Gent | Droedelen — focus en rust | Kleine gelukjes
Waarom ik hierover schrijf
Ik ben Meike Janssens, beeldend kunstenaar, keramiste en creatief therapeut in Gent. Ik volgde een opleiding slow looking in het museum — gebaseerd op Visible Thinking van Harvard — en verdiepte me in creatieve therapie, systemisch werken en positieve psychologie.
Ik schrijf over mindful wandelen, fotograferen en creatieve mindfulness niet als buitenstaander. Het zijn de dingen die mij zelf hebben teruggebracht — naar mijn lichaam, naar mijn aandacht, naar wat klopt.
Mijn manier van werken ontstond op het kruispunt van beeldende kunst, slow looking, creatieve therapie en positieve psychologie. Vandaag komen die werelden samen in mijn atelier, waar handen vaak sneller begrijpen dan woorden.