Kleine gelukjes en kleine gelukskes die blijven hangen — over vertragen, verwondering en opnieuw leren genieten

Door Meike Janssens | Atelier Gent

Soms lijkt het leven vooral te bestaan uit wat moet. Wat nog. Wat beter. Wat sneller.

En soms word je al moe vóór de dag echt begonnen is.

Je kent dat gevoel misschien. Die innerlijke haast. Dat hoofd dat al onderweg is terwijl je lijf nog moet volgen. Die constante druk om aanwezig te zijn — voor anderen, voor je werk, voor alles behalve jezelf.

En dan — tussen alles door — gebeurt er iets kleins.

De geur van regen op warme stenen. Een kind dat zonder reden tegen je aan leunt. Een lichtstraal die precies op het goede moment door het raam valt.

Kleine gelukjes. Kleine gelukskes. Ze fluisteren. Maar als je leert luisteren, veranderen ze langzaam je manier van leven.

Ik weet dat niet alleen uit boeken of opleidingen. Ik zie het week na week in mijn atelier in Gent.

Hoe ik zelf leerde kijken naar kleine gelukjes

Tijdens mijn opleiding positieve psychologie raakte één inzicht me dieper dan de rest.

Barbara Fredrickson, die jaren onderzoek deed naar positieve emoties, ontdekte iets wat tegelijk eenvoudig en diepgaand is: kleine positieve momenten — kleine gelukjes — zijn niet de bijvangst van een goed leven. Ze zijn de bouwstenen ervan.

Niet de grote mijlpalen. Niet de vakanties en verjaardagen. Maar de kleine, stille momenten van “oh, dit is goed.”

Die momenten verbreden onze blik. Ze bouwen veerkracht op. Ze maken ons letterlijk meer flexibel — cognitief, emotioneel, relationeel.

En wat me het meest fascineerde: mensen die regelmatig kleine gelukjes opmerken, worden er beter in. Het is een spier. Je kunt haar trainen.

In mijn atelier zie ik precies dat gebeuren. Mensen die wekelijks komen voor art journaling of intuïtief creëren vertellen me na een paar maanden dingen als: “Ik merk dat ik anders naar dingen kijk.” Of: “Ik sta vaker stil bij iets kleins zonder te weten waarom.”

Dat is die spier. Stiller aan het worden. Sterker aan het worden.

Wat zijn kleine gelukjes — en waarom lopen we er zo vaak voorbij?

Kleine gelukskes zijn geen tips. Geen affirmaties. Geen trucjes om positief te blijven.

Het zijn momenten waarop je lijf ontspant nog vóór je hoofd het begrijpt. Een zucht die vanzelf komt. Een glimlach die je niet gepland had. Even niets hoeven worden.

Ze zijn geen spectaculaire momenten — het zijn thuiskomstmomenten.

En net omdat ze zo stil zijn, lopen we er vaak voorbij. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat we verleerd zijn om te kijken. Omdat onze aandacht altijd ergens anders is. Omdat vertragen voelt als tijdverlies.

Ik merk het in mijn atelier bij bijna iedereen die voor het eerst binnenkomt. Ze zijn gewend aan een hoog tempo. Aan productiviteit. Aan hun aandacht voortdurend verdelen.

En dan zit er ineens klei in hun handen. Of een kwast. Of een stuk papier dat ze mogen scheuren.

En er gebeurt iets. Heel stilletjes.

Ze worden trager. Niet bewust. Gewoon — trager.

Dat is een klein gelukje. Zo eentje dat je niet plant maar wel voelt.

Genieten van kleine gelukskes is geen toeval — het is een houding

We denken vaak dat genieten iets is wat je overkomt als alles goed zit. Als de lijst af is. Als de rust er eindelijk is.

Maar wat als genieten geen beloning is, maar een keuze? Een bereidheid om te vertragen. Om het niet te optimaliseren. Om te voelen zonder iets te moeten verbeteren.

In mijn werk ontmoet ik veel mensen die uitgeput zijn van het denken, het presteren, het aanpassen. Wat hen niet helpt zijn grote inzichten. Wat wél helpt is iets eenvoudigs: weer voelen dat iets je raakt.

De geur van verf. De textuur van papier. Het ritme van je adem terwijl je handen iets maken.

Dat is waar kleine gelukjes opnieuw beginnen. Niet in méér doen — maar in anders aanwezig zijn.

Vanuit de positieve psychologie weten we dat dit “savoring” heet — het bewust opmerken en vasthouden van positieve ervaringen. Niet groter maken dan ze zijn. Niet analyseren. Gewoon even bij blijven.

Het klinkt simpel. Maar voor mensen die gewend zijn aan een hoofd dat altijd “aan” staat, is het een van de moeilijkste dingen die er bestaat.

Kleine gelukskes vasthouden — hoe een koesterboek helpt

Het probleem met kleine gelukskes is dat ze verdwijnen. Je voelt ze even, en dan overspoelt de dag je weer.

Wat als je ze een plek gaf?

In mijn atelier in Gent werk ik met koesterboeken — persoonlijke creatieve boeken die mensen vullen doorheen meerdere workshops of een begeleid traject. Geen dagboek in de klassieke zin. Eerder een visueel anker. Een plek waar kleine gelukjes, beelden, kleuren en woorden een thuis krijgen.

Niet om ze te analyseren. Wel om ze te laten bestaan.

Want wat je vastlegt — hoe klein ook — begint te tellen. Je traint je aandacht om te zien wat er al is. En langzaam verschuift er iets. Niet spectaculair. Maar voelbaar.

Veel mensen die regelmatig komen, merken het pas achteraf: ze genieten meer van kleine gelukskes. Ze worden minder snel meegesleurd door de ruis. Ze staan vaker stil — niet omdat ze dat willen, maar omdat het vanzelf begint te gaan.

Dat is voor mij het mooiste bewijs dat kleine gelukjes echt werken. Niet als concept. Als levensstijl.

Kleine gelukjes en kinderen — samen vertragen

Kinderen kennen de weg naar kleine gelukskes vaak nog.

Ze stoppen voor een slak op het pad. Ze lachen om iets wat volwassenen allang niet meer zien. Ze zijn er gewoon — volledig, zonder agenda.

Tot ze die aanwezigheid langzaam verliezen in een wereld vol verwachtingen en vergelijkingen.

In ouder-kind workshops nodig ik jullie uit om samen te vertragen. Te maken. Te spelen. Te zijn. Zonder doel. Met aandacht.

Want wat je je kind wil meegeven, mag je zelf opnieuw ervaren.

Samen een koesterboek maken — vol afdrukken, collages en kleine beelden van wat jullie raakt — is een van de mooiste dingen die ik zie ontstaan in mijn atelier. Twee mensen aan één tafel, elk in hun eigen tempo, maar verbonden in hetzelfde moment.

Kleine gelukskes die tastbaar worden. Die je mee naar huis neemt. Die je nog lang later even bekijkt.

Ook keramiek samen met kinderen is zo’n moment — handen in de klei, hoofden even leeg, iets maken dat een leven lang meegaat.

Art journaling als brug naar kleine gelukskes

Art journaling is een van de krachtigste manieren die ik ken om kleine gelukjes opnieuw te leren zien.

Niet omdat het je leven verandert — maar omdat het je aandacht verandert.

Wanneer je een pagina vult met kleur, beeld en gevoel, train je iets wat we in het dagelijks leven zelden oefenen: aanwezig zijn bij wat er is. Niet bij wat moet. Niet bij wat straks. Bij nu.

En in dat nu — tussen een kwaststreek en een uitgeknipt papiertje — verschijnen kleine gelukskes vanzelf. Niet als grote inzichten. Wel als kleine verschuivingen.

Een kleur die je kalmeert. Een beeld dat iets raakt. Een pagina die zegt: dit ben ik ook.

Ik werk ook met intuïtief schilderen en keramiek — en telkens zie ik hetzelfde: mensen die binnenkomen met volle hoofden en vertrekken met iets wat lichter voelt. Niet omdat er iets is opgelost. Maar omdat er even ruimte was voor kleine gelukjes.

Meer plezier beleven en meer in het nu zijn — het begint klein

Meer kleine gelukskes beleven, meer verbinding voelen, meer in het nu zijn — het begint niet met grote veranderingen. Het begint met aandacht voor het kleine.

Je hoeft niet te wachten tot alles klopt. Je hoeft niet eerst rustiger te worden.

Je mag beginnen bij wat er al is.

Een klein moment. Een zachte pauze. Handen die iets maken zonder doel. En soms begint het gewoon met je vingers in verf, klei of papier — en de verwondering die vanzelf volgt.

Wanneer kleine gelukskes niet genoeg zijn

Soms zijn kleine gelukjes en een creatief moment precies genoeg.

En soms voel je dat er iets diepers wil bewegen. Dat wat oppervlakkig lijkt — die vermoeidheid, dat gevoel dat het niet meer klopt — eigenlijk om meer ruimte vraagt dan een workshop kan bieden.

Wanneer dat gebeurt, is er Creanaut — mijn praktijk voor individuele creatieve therapie en ervaringsgerichte coaching in Gent. Niet omdat er iets mis is. Maar omdat sommige processen meer bedding verdienen.

Een zachte uitnodiging

Kleine gelukjes zijn geen eindpunt. Ze zijn een kompas.

Ze wijzen niet naar perfectie. Ze wijzen naar wat je voedt.

Soms is dat een warme tas. Een kleur die blijft hangen. Een moment waarop je vergat hoe laat het was.

Soms is het een namiddag in een atelier, met klei aan je handen en een hoofd dat eindelijk even stil is.

Misschien is dat wel precies wat je nodig hebt.

👉 Ontdek de creatieve workshops voor volwassenen in Gent — privé te boeken vanaf 2 personen, op jouw moment.

Of schrijf je in voor een maandelijkse art journaling sessie via de agenda — individueel in te schrijven, kleine vaste groep.

Veelgestelde vragen over kleine gelukjes

Wat zijn kleine gelukjes precies?
Kleine gelukjes — of kleine gelukskes zoals we in het Belgisch-Nederlands zeggen — zijn korte, stille momenten van welbevinden die je niet plant maar wel voelt. De geur van koffie. Een kind dat lacht. Een kleur die je oog vangt. Geen grote gebeurtenissen — maar momenten waarop je lijf ontspant nog vóór je hoofd het begrijpt.

Waarom zijn kleine gelukskes belangrijk voor je welzijn?
Vanuit de positieve psychologie weten we dat kleine positieve momenten de bouwstenen zijn van veerkracht en welzijn — niet de grote mijlpalen. Onderzoekster Barbara Fredrickson ontdekte dat mensen die regelmatig kleine positieve emoties opmerken, flexibeler, veerkrachtiger en meer verbonden zijn. Het is een spier die je kunt trainen.

Hoe leer je opnieuw genieten van kleine gelukjes?
Door je aandacht te trainen — niet via willekracht, maar via praktijk. Art journaling, intuïtief creëren en creatief werken zijn daar bijzonder krachtig voor. Ze brengen je terug naar het nu, zonder dat je er bewust op hoeft te focussen. Het materiaal doet het werk.

Wat is een koesterboek?
Een koesterboek is een persoonlijk creatief boek — geen klassiek dagboek, maar een visueel anker — waar je kleine gelukjes, beelden, kleuren en woorden een plek geeft. Niet om te analyseren, maar om te laten bestaan. In mijn atelier in Gent werk ik er regelmatig mee in workshops en trajecten.

Kan ik kleine gelukskes ook samen met mijn kind ontdekken?
Zeker — en dat is een van de mooiste dingen die je kunt doen. Kinderen kennen de weg naar kleine gelukjes vaak nog. In een creatieve workshop voor ouder en kind vertragen jullie samen, maken jullie iets tastbaars en herinneren jullie elkaar aan wat er al is.

Helpt creativiteit bij het opmerken van kleine gelukskes?
Ja — en dat is precies waarom ik zo geloof in creatief werken als ingang. Wanneer je handen bezig zijn met iets zintuiglijks, verschuift je aandacht van denken naar voelen. Precies in die ruimte verschijnen kleine gelukjes vanzelf — niet als grote inzichten, maar als stille aanwezigheid.

Lees ook:
Dankbaarheid als kompas | Spelen voor volwassenen | Waarom creativiteit een oerbehoefte is | Art journaling workshop Gent

Waarom ik hierover schrijf

Ik ben Meike Janssens, beeldend kunstenaar, keramiste en creatief therapeut in Gent. Ik verdiepte me in creatieve therapie, systemisch werken en positieve psychologie — en dagelijks begeleid ik mensen die verlangen naar meer rust, speelsheid en verbinding in mijn atelier aan de Ottergemsesteenweg.

Kleine gelukjes zijn voor mij geen concept. Ze zijn wat ik week na week zie gebeuren tussen verf, klei en papier — in mensen die binnenkomen met volle hoofden en vertrekken met iets wat lichter voelt.

👉 Lees meer over Meike en haar atelier